Duikweekend

Mama had mij beloofd dat het een zeer mooi weekend zou worden en dat ik het zeer leuk zou vinden. Voor mij was het de eerste keer en ik was zeer nerveus maar ik keek ernaar uit.

Toen we aankwamen met de grote mobilhome werd duidelijk welke prachtige club BCOS was!! We kwamen nog maar op de druk bezette camping aan en Patrick kwam ons al aangelopen om ons te helpen met teken gegeven om achteruit te rijden op onze staanplek, en al snel was een volgende Patrick er om onze elektriciteit te voorzien. Kurt had voor de hele groep spaghetti gemaakt en we konden ons meteen in hun midden aanschuiven aan de tafels. Het was zeer mooi hoe ik werd ontvangen.

Vicky en Mario hebben met een overdosis aan geduld mij een doopduik gegeven, rustig aan tot op een goede 2 meter en dit voor een 20 minuten.

We gingen naar " Den Osse" of ook wel " het trapje van Irene genoemd". De trappen waren vooral heftig om er met lood en duikfles mee naar boven te wandelen.

Een tegenvaller was wel dat ik na 2 duiken niet meer mocht spelen en ravotten op de camping omwille van de luchtbellen die men na duiken in  het lichaam bevat....dat moet dan even zijn tijd hebben en kinderen mogen na het duiken niet meer actief spelen voor enkele uren....deze bleven maar duren :-). Hij legde mij uit dat een lichaam na het duiken als een flesje cola is...waar je zeker niet mag mee schudden of het ontploft. Van mama mocht alles als ik toestemming kreeg van Mario...maar deze was zeer streng en nam zeer duidelijk een verantwoordelijkheid. Iets om dank je wel tegen te zeggen.

Ik kreeg van de instructeurs ook de foto's van wat er te zien was. Mama en iedereen hadden mij gewaarschuwd dat we vooral niets zouden zien, enkel zwart en troebel water, maar dan was helemaal niet het geval. Ik zag helder water met prachtige dingen...zelfs een zeesterretje die we samen met de instructeur op zijn rug hebben gelegd.

Het was een mooie ervaring dat smaakt naar meer.

Ik kreeg ook een berichtje van mijn trainer en lesgever in Spanje van Whisky en Ella Lou. Dat deed even heel hard pijn...ik mis mijn 2 schatten van paarden wel, en ik mis vooral mij Spaanse vrienden daar. Ik kijk er ook naar uit terug bij hen te zijn....al doet het duikweekend enorm veel deugd. Ook mama had het moeilijk toen ze de Spaanse muziek op de camping hoorde.

Na de eerste dag komt een 2 de duikdag, wat weer een hele uitdaging was! 

Ik behaalde mijn Bronzen Dolfijntje...en ik ben er super trots op! We gingen duiken aan het gemaal en aan de Frans Cocker plek, beiden aan het grevelingenmeer.

Het werd een avond met een mosselfestijn, maar vooral vroeg naar bed want omdat de locatie gebonden is aan een getij moest ik de dag erna om 6 u vertrekken. We gaan onder de westerscheldebrug duiken en ze beloven ons om zeepaardjes te zien.

De laatste duikdag was zoals aangekondigd een vroege dag. We vertrokken om 6 u naar de Zeelandbrug en onder deze brug hebben we gedoken. Eerst dook ik met Mario en daar liep iets mis. Na een leuke en mooie trip onder het water kreeg ik een andere vin van iemand in mijn gezicht. Mijn duikbril kreeg een wip en liep vol water. Ik was enorm in paniek.....en we kwamen onmiddellijk naar boven. Door de paniek verloor ik zelfs mijn duikbril. Iedereen stelde mij meteen zeer gerust, het was een kleinigheid, een beginnersfoutje  maar voor mij leek het alsof de wereld verging. Ik ging gerustgesteld uit het water en na 15 minuten wist ik dat ik de volgende duik ook zeker terug in het water zou gaan. Dat deed ik ook. In de namiddag doken we in de Brunesse met Vicky. Daar verliep alles zeer goed en ik vond een mooie Zeester. Ik mocht ze even nemen en aan de waterkant aan mijn mama tonen maar daarna zette we de lieve Zeester snel terug in het water. 

Aangekomen op de camping kon ik opnieuw spelen met de kindjes. Ik leerde in het duikweekend nieuwe kinderen kennen. 2 andere jeugdduikers Arno en Louis leerde ik beter kennen, en vooral heb ik zalig gespeeld, gefietst met Linne en Josse. Een broer en zusje die ik nu al mis. We wisselde de gsm nummers uit en ik hoop dat ik ze snel terug zie. Linnen zou ook graag leren duiken maar gezien ze wat verder wonen zou Brugge BCOS te ver zijn. Ik zou zo graag hebben dat ze in Brugge komen zodat we elkaar toch geregeld zien. Of.....als Linne een duikclub in de buurt vindt, kan ik in de week dat ik in België ben een 2 de training in een andere club meedoen.....laat ons hopen dat er een vervolg aan komt want nog meer hoop ik dat ik deze kindjes nog eens in Spanje terug zie.  Laat ons hopen.

De laatste dag mocht ik uitslapen, de mobilhome terug klaar maken en straks wegzetten want er staat deze week een mooie week voor de deur.....donderdag vertrekken we naar Albanië.

Ik wil iedereen van de BCOS duikclub bedanken voor de vele inzet, het geduld en vooral de vriendschap waarmee ik mij omringd heb gevoeld. De voorzitter Kurt voor het lekker eten die hij voor iedereen heeft klaargemaakt, en het jeugdduikteam die mij zo zacht hebben aangepakt en geholpen in deze eerste stappen van het open water duiken. De wereld onder water is zeer mooi, kwetsbaar en puur....de weg ernaar toe is heftig! Ik had het gevoel lood aan mijn lichaam te hebben en dat was werkelijk ook zo. Ik had een loodgordel aan en ook aan mijn beentjes.....dit moet om onder te blijven tijdens het duiken.

Ik heb meer dan 800 foto's als blijvende herinnering!

Dank u wel en tot hopelijk heel snel.

Terwijl iedereen dook, heeft mijn mama haar fototoestel wat uitgeprobeerd. Dit zijn alle beelden van een geslaagd BCOS duikweekend: